De (on-)gewoon goede leraar

Hij is leraar. Al vele jaren. En een goede ook. Ik leerde hem kennen toen ik mijn opleiding deed, parttime. Mensen die mij kennen weten dat ik vrijwel alles met een omweg doen. Ook studeren. Eerst drop-out van de middelbare school, gaan werken en later via een aha moment beseffen dat ik de dingen niet moet laten liggen, maar echt werk maken van studeren. Om vervolgens nooit meer op te houden met leren en studeren. Op mijn parttime opleiding was stage lopen en zelf les geven voor je je diploma krijgt geen onderdeel. Gek eigenlijk. Maar het was zo. En dus organiseerde ik zelf een stage.  Uiteraard wilde ik eerst weten of ik wel geschikt was om voor de klas te staan voor ik er beroepshalve aan begon. En zo kwam het dat zich een docent Duits aanbood die mij wel wilde begeleiden. Heel wezenlijk was, dat hij feedback op mijn beginnend leraarschap gaf op een manier die mij inspireerde en aanmoedigde. De juiste toon, goede woordkeus. 

Na een uitstap op een andere school, waar ik iemand verving, kwam ik als collega terecht op de school van die prettige docent die mij zo goed begeleid had. We werden collega’s.

Experiment

Begin jaren tachtig was hij de eerste binnen de school die een op individueel leren geënt programma maakte voor ons vak. We hadden een goede tweede klas uitgezocht voor ons experiment. De rector juichte het toe. Mijn collega nodigde mij uit om mee te doen. Mijn pioniershart sprong op van inspiratie. We waren enthousiast en bereidden alles voor. Nooit zal ik de ouderavond vergeten waarbij het overvolle klaslokaal gevuld was met ouders die voor een groot deel totaal niet geporteerd waren van ons nieuwe systeem. Geen geëxperimenteer met hun kinderen! Maar we gingen toch van start en het ging goed. De kinderen vonden het leuk en werkten hard.  Daar lag het dus niet aan toen het experiment niet gecontinueerd werd. De tijd was simpelweg niet rijp. We kregen onvoldoende medestanders.

Op reis

We gingen op reis met leerlingen . München, Praag. Perfect voorbereid. Als leider van de reis altijd evenwichtig, kalm. Nooit uit de toon. Natuurlijk, zo hoort het ook.

De leerlingen liepen altijd met hem weg. Niet alleen op reis. Ook leerlingen in de les, waar hij overigens ook nooit ordeproblemen had, waardeerden hem om zijn kalme, duidelijke stijl en grote vakkennis. Hij zag de leerlingen en nam ze erg serieus.

Hulp

Dit was een geweldige collega. In een periode waarin ik wat langer ziek was en alvorens met ziekteverlof te gaan wat te lang doorliep, ruimde hij rustig achter mijn rug de vergissingen op die ik in die tijd maakte. Hij hielp ook door in die periode voor mij een test te maken voor havo 3 als ik daar te moe voor was. Toen ik na dat ziekteverlof, al lang geleden weer, terugkwam, hielp hij mij weer op weg, zonder daar veel woorden aan vuil te maken.

Afscheid

Het is weer de tijd van afscheid nemen. Uitnodigingen voor de laatste weken van het schooljaar. Eén daarvan komt van mijn oude school. Daar nemen vier mensen tegelijk afscheid. Als ik hun foto zie, besef ik hoe de tijd voorbij gaat. Ik heb hen allemaal nog gekend toe ze nog jong waren en pas een paar jaar aan het werk. En nu gaan ze met pensioen. Weemoed.

Met een van hen heb ik nauw samengewerkt, dingen gebouwd, experimenten in de klas vorm gegeven, gereisd, een glas gedronken. Een (on-)gewoon goede leraar, zoals er veel zijn. Hulde.

Count of comments: 0
Posted on 07 Jul 2016 by SandraV

Name: Remember me
E-mail: (optional)
Smile:smile wink wassat tongue laughing sad angry crying 
Powered by CuteNews