Bios

Onlangs herlas ik een boek. Dat doe ik met enige regelmaat en merk dan op dat dit ook altijd weer nieuwe dingen oplevert. Deze keer las ik in een eenvoudig klein boek, geschreven door Don Miguel Ruiz, over de wijsheid van de Tolteken een bespiegeling die in het kort hierop neerkwam:

Stel je voor dat je in een grote bioscoop met meerdere zalen bent. Tot je verbazing zie je ergens tussen de filmaankondigingen jouw eigen naam staan. Je gaat de zaal binnen waar die film getoond wordt en gaat zitten. Er zit nog iemand. Je bent dat zelf. Je ziet jezelf kijken naar een film die gaat over jouw leven. Gebeurtenissen komen voorbij op het scherm. Je herkent ze. Uiteindelijk vertrek je weer en gaat een volgende zaal binnen. Je verbazing neemt almaar toe: Daar zit iemand naar de zelfde film te kijken. Je neemt ook hier plaats en kijkt naar de enige persoon die zit te kijken. Het is je moeder. Je ziet dezelfde gebeurtenissen voorbij komen, maar nu bezien vanuit je moeder. Je ziet de gebeurtenissen, en jezelf, vanuit haar perspectief. Een heel ander perspectief dan het jouwe. Je ziet hoe zij jou ziet en beleeft. Huh? Denk je een aantal keren. Of: Ooo, heb je dat zo gezien?! En zo bezoek je nog een aantal filmzalen, waar steeds een enkele persoon zit, die kijkt naar een film met dezelfde gebeurtenissen. Je partner, je beste vriendin, je kind, de buurvrouw. En steeds zie je de gebeurtenissen vanuit hùn perspectief. Je ziet hoe ze jou waarnemen en ervaren. En steeds is dat anders.

Dit bracht de schrijver tot het inzicht dat we wel kunnen denken dat we allemaal dezelfde gebeurtenis meemaken, maar dat we eigenlijk geen idee hebben van de manier hoe de ander naar de gebeurtenis, naar ons kijkt, wat diegene beleeft en voelt. Hij filosofeert daar dan ook weer verder op, maar ik laat het even hier bij. Tot zover Don Miguel Ruiz.

Behalve dat het mij zelf in algemene zin nog eens aanzette tot denken, kwam dit verhaal ook in me op naar aanleiding van een aantal berichten in de media, waaruit ik er twee kies. De lijst is eenvoudig aan te vullen met veel meer voorbeelden.

Het eerste was het bericht uit Berlijn. Iemand kaapt een vrachtwagen, rijdt een kerstmarkt op, rijdt mensen dood en verwondt anderen. Uiteraard zijn we allemaal verbijsterd en verdrietig over deze gebeurtenis. Ik vroeg me af hoe iemand het over zijn hart kan verkrijgen om medemensen, vaders, moeders, kinderen, mensen die daar toevallig lopen en die de chauffeur van die truck, de aanslagpleger, niets misdaan hebben, in koelen bloede kan doodrijden. Een chauffeur die zelf een vader en een moeder heeft, kinderen misschien, een vrouw. Ik zou willen weten hoe hij naar de wereld kijkt. In zijn hoofd willen kruipen, zijn film zien. Wat is er voor nodig om dat werkelijk te doen, je stuur omgooien, van de weg af te rijden, op de mensen in, nog eens terug uit te rijden en opnieuw te gaan? Wat heeft hij gedacht? Gevoeld? Gewild?

Aleppo zou een goed ander voorbeeld zijn, maar ik kies voor een ander bericht dat ik las in onze plaatselijke krant. Ergens in een kleine Belgische plaats hebben een paar jonge tieners een schaap doodgeslagen dat in de levende kerststal op het plein stond. Iemand heeft gezien dat ze met een schooltas hard op het hoofd van het dier sloegen en weer doorliepen. Even later stierf het dier aan zijn verwondingen.

Wat hebben deze kinderen gezien, gevoeld, gedacht, dat ze de impuls kregen een tas op te heffen en die te gebruiken om een schaap dodelijk te verwonden? Wat heeft hen nu werkelijk bewogen? Hoe graag zou ik de film in het hoofd van zo’n joch zien!

Net als de meeste andere mensen voel ik me machteloos en ontzet over deze dingen. En meer nog zou ik willen dat we met zijn allen, mensen in het onderwijs en daarbuiten, een manier vonden om de films in hoofden van mensen liefdevoller te maken.

 

 

 Ruiz,D,M (2016). De vijf inzichten. Kern van de Tolteekse wijsheid. Utrecht: Ankh Hermes

 http://www.ed.nl/algemeen/buitenland/tieners-slaan-schaap-in-kerststal-dood-1.6763077#.WFongXfNcGY.twitter


Count of comments: 0
Posted on 14 Feb 2017 by SandraV

Name: Remember me
E-mail: (optional)
Smile:smile wink wassat tongue laughing sad angry crying 
Powered by CuteNews