Paradijs

Dit blog is ingegeven door het programma Spreek Nederlands met me, afgelopen vrijdag voor het eerst op televisie. We zien daarin enkele buitenlandse mensen die korter of ook wat langer in ons land zijn en die vervolgens enkele dagen gaan logeren bij een Nederlands gezin, en vice versa, om elkaars cultuur beter te leren kennen en voor de buitenlander om het Nederlands te leren. 
Niet iedereen die mee deed kun je omschrijven als vluchteling. Enkele mensen waren ook al een aantal jaren hier. 
De meest aansprekende mens in het programma vond ik een man, afkomstig uit Syrië, een architect die in Aleppo grote gebouwen gebouwd had. Hij was te gast bij een jong gezin, vader, moeder, twee kinderen. We zien hem vooral in interactie met de man des huizes. Deze laatste stelt, met de beste bedoelingen, maar hier en daar met enige argwaan, allerlei vragen aan de gast, die deze in het Engels (!) beantwoordt. Door de antwoorden van de Syriër wordt hij stil en beseft dat de gast is weggevlucht uit een oorlogssituatie en huis en haard en alles wat hem lief en dierbaar is, heeft moeten achterlaten. We zien hen op het strand van Scheveningen. De Syriër zegt tegen de Nederlander: jouw paradijs is hier, maar het mijne is daar: mijn familie, vrienden. Mijn huis, alles wat ik liefheb is dáár. Als dat besef doordringt tot de gastheer, is dat duidelijk zichtbaar in zijn gezicht en reacties.

De vluchtelingenstroom die Europa binnen trekt domineert de media. Hartverscheurende beelden vanuit Lesbos, hekken in centraal Europa. Klappende mensen op stations, anderen die doen wat ze kunnen om de vluchtelingen de taal van het nieuwe land te leren, een balletje te trappen met de ontheemden, mensen thuis uit te nodigen voor de maaltijd. We hebben het allemaal gezien.
We zien ook demonstraties tegen de komst van AZC’s. Mensen hebben er moeite mee dat er vreemdelingen zullen komen en zijn bang voor de veiligheid van hun dochters en hun eigen haven en goed. In alle emotie is men in een aantal gevallen niet of slecht in staat om naar elkaar te luisteren of met redelijke argumenten te komen. 
Er valt over deze kwestie nog veel meer te zeggen, maar mijn punt kan ik ook maken zonder dieper in te gaan op de zaak.

Een paar dingen vallen me vooral op als we het hebben over bovenstaande gebeurtenissen.

 Onderwijs

Als ik dit zie, dag na dag in het journaal, bij talkshows en op andere plaatsen, ook over hele andere onderwerpen, dan vraag ik me af welke rol het onderwijs heeft in het aanpakken van een aantal dingen:

En voor alle duidelijkheid: Het gaat me niet per se over het vluchtelingenvraagstuk, dat is slechts een voorbeeld.

 Bij onszelf beginnen

Het begint natuurlijk bij onszelf. In hoeverre zijn wij zelf geïnformeerd over de vluchtelingenzaak? (Om nu maar bij dit voorbeeld te blijven). In hoeverre houden docenten het nieuws in zijn algemeenheid goed bij? Hoe vaak gebruiken zij het in hun lessen? Hoeveel docenten vlechten de actualiteit in hun lessen? Moet ook dit geval te doen zijn. Je kunt je voorstellen dat je met collega’s afspreekt deze week allemaal iets te doen over de vluchtelingenzaak. Voorbeelden: Talen: krantenartikelen in de taal die gegeven wordt. Aardrijkskunde: waar liggen al die landen waar ze vandaan- en door komen? Geschiedenis: Is daar oorlog? Waarom is daar oorlog? Hoe is dat ontstaan? En zo voort. Nog beter natuurlijk als e.e.a. op elkaar is afgestemd. Bij levensbeschouwing: welke religie hebben de vluchtelingen? Wat betekent compassie hebben? Hoe verhoudt het vraagstuk en de manier waarop we daarmee willen omgaan zich tot de waarden die onze school geformuleerd heeft en die voor onszelf als persoon belangrijk zijn?

Dan kun je er een dialoog of een debat over houden. Bij een debat is het gebruikelijk dat je ook de opvattingen van de tegenstander voor een bepaalde tijd verdedigt, om je in hem en zijn standpunten te verdiepen. Je leert in een debat ook te komen met gefundeerde argumenten.

Als je de dialoogvorm gebruikt, leer je de leerlingen om eerst te luisteren en vervolgens aan te sluiten bij hetgeen je voorganger gezegd heeft.

Ik kan me voorstellen dat dit een gewoonte wordt. Het is bij veel onderwerpen mogelijk om te vragen naar gefundeerde argumenten.

Het begint er dan al mee dat we dat zelf kunnen. Ik bedoel: in vergaderingen en andere bijeenkomsten. De kwaliteit van de bijeenkomst gaat daarmee ook omhoog.

Dit vraagt geen grote ingrepen, wel wat gerichte moeite en oefening. Het lijkt me de moeite waard.

Let wel: Het gaat me dus niet alleen om de kwestie met de vluchtelingen. Ik pleit ervoor het nieuws dagelijks in het curriculum op te nemen en het goede debat en de goede dialoog er met elkaar over te voeren. 

Ongetwijfeld gebeuren deze dingen al op veel plaatsen. Ik ben benieuwd op welke scholen aan deze dingen (of een variant daarop)vorm gegeven wordt . Goed om te delen. 
Hier is iemand er mee bezig: http://geographyeducation.org/articles/teaching-about-syrian-refugees/

Count of comments: 0
Posted on 03 Nov 2015 by SandraV

Name: Remember me
E-mail: (optional)
Smile:smile wink wassat tongue laughing sad angry crying 
Powered by CuteNews